ΚΑΙ Α, ΚΑΙ ΟΥ, ΚΑΙ ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ

Η χθεσινή μέρα μπορεί να ήταν μια συνηθισμένη Τετάρτη για πολύ κόσμο αλλά για ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας του τόπου μας ήταν κάτι παραπάνω. Μιλώ φυσικά για τους φοιτητές, αυτούς τους νεαρούς ενήλικες, που για πρώτη φορά βρίσκουν τον τρόπο να ζήσουν την ζωή που ονειρευόντουσαν, απεξαρτημένοι από γονείς και θείους έτοιμοι να ζήσουν μέσα στην τρέλα, να γνωρίσουν άτομα με τα οποία θα μοιραστούν αξέχαστες στιγμές και πάνω απ’ όλα να βιώσουν την μεγαλύτερη απόλαυση που μπορεί να νοιώσει ένας φοιτητής… να γίνουν μέλη ενός κόμματος. (Ωχ, συγνώμη, παράταξης εννοούσα…)

Ναι κυρίες και κύριοι, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να μπεις σε ένα κομ…παράταξη από την πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στο ΤΕΙ-ΑΕΙ και να περάσεις τα πρώτα σου χρόνια κολλώντας αφίσες και τα υπόλοιπα βρίζοντας την αντίπαλη παράταξη. Όσον αφορά τις επιλογές που έχουμε? Ο ένας καλύτερος από τον άλλον! Παρακάτω σας παραθέτω πληροφορίες σχετικά με τις κυρίαρχες Δυνάμεις του ΤΕΙ ΣΕΡΡΩΝ με τρόπο απλό και λυτό…

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (με σήμα την μπεκάτσα)

Overview

Ξεκινάμε με την μεγάλη, «αληθινή παράταξη που στηρίζει τον φοιτητή» με κωδικό όνομα «ΚΑΙ Α ΚΑΙ ΟΥ ΚΑΙ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ». Χρυσά παιδιά, όλα τους, ένα κι ένα. Πρώτοι στα πάρτυ, πρώτοι στις εκδρομές. Είναι αυτοί που θα σε πλησιάσουν πρώτοι να σε βοηθήσουν να γραφτείς στην γραμματεία και να σου φορτώσουν κάτι τόνους χαρτιά για να σε βοηθήσουν να ξεκινήσεις μαζί τους. Θα τους δεις πάντα με το χαμόγελο στα χείλη να κάθονται στο τραπεζάκι τους και να μοιράζουν τα προγράμματα σπουδών ή να περιμένουν να χαιρετήσουν οποιονδήποτε μπει (ο οποίος δεν ανήκει σε αντίπαλη παράταξη) για να τον κάνουν να νοιώσει σαν το σπίτι του. Η παρουσία τους στο ΤΕΙ είναι δυναμική μιας και δεν υπάρχει τοίχος που να μην είναι γεμάτος με τις αφίσες τους. Δεν υπάρχει πέτρα που να την σηκώσεις και να μην δεις από κάτω έναν από δαύτους. Ότι και να σας λένε για ένα να είστε σίγουροι… κάθε σπίτι κρύβει κι από έναν.

Members

Χτυπάνε κυρίως τις νέες γενιές τις οποίες δεν αφήνουν από κοντά τους ούτε για κατούρημα. Θα τους δεις καλοντυμένους, περιτριγυρισμένους από διαφόρων ειδών γκόμενοβιτρίνες να τριγυρνούν στο ΤΕΙ όλη μέρα αλλά ποτέ να μην μπαίνουν σε μια αίθουσα για μάθημα. Χαρακτηρίζονται από μια εκπληκτική φρασεολογία η οποία κατά κάποιο περίεργο τρόπο είναι ακριβώς η ίδια, όχι μόνο μεταξύ των μελών του ΤΕΙ ΣΕΡΡΩΝ αλλά και των ΤΕΙ όλης της Ελλάδας.

Philosophy

Κοιμήσου άστρο της αυγής…

Και δεν μιλάμε για τον συνηθισμένο ύπνο μετά από μια κουραστική μέρα αλλά τον μαγικό, προβατοειδές, ύπνο κατά τον οποίο σε φτύνουν και νομίζεις ότι βρέχει. Η λογική είναι απλή, από την στιγμή που φαίνεσαι στον κόσμο λύσε ένα πρόβλημα και «άσε τους άλλους να πεθαίνουν». Και αφού το λύσεις, περηφανέψου τόσο για αυτό, ώσπου ο άλλος να ξεχάσει πως το πρόβλημα δεν είναι να καλύψεις την μυρωδιά από τα σκατά που έχει το ΤΕΙ αλλά το να καθαρίσεις αυτά τα σκατά πριν το σκεπάσουνε τελείως. Μέσα σ’ όλα θα μοιραστούν κάποιες σημειώσεις, θα βρεθούν κάποιες δουλειές και όλα θα γίνουν όχι γιατί τα μέλη περνάνε τόσες ώρες μαζί που πλέον έγιναν φίλοι αλλά γιατί ανήκουν στην παράταξη (κατάσταση γνωστή και ως «λογική της μίζας»).

ΠΑΣΠ (με σήμα την κλειστή μούντζα)

Overview

Θα περίμενε κανείς πως η νεολαία του ΠΑΣΟΚ θα ήταν ο μεγαλύτερος αντίπαλος της αγαπητής ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (η οποία σχετίζεται με την Νέα Δημοκρατία), αλλά εδώ είναι που ξεκινάει το μεγαλύτερο μυστήριο του αιώνα… μα πού είναι αυτά τα παιδιά? Φήμες λένε πως είδανε καμιά 30αριά από αυτούς να ξυλοκοπούν με δοκάρια και λοστούς 5-6 άτομα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μέσα στον χώρο του ΤΕΙ αλλά εμένα αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι η χαζομάρα του να μπούνε γιούργια μέσα χωρίς να τους δει κανένας από τα security που υπάρχουν στο ΤΕΙ αλλά το ότι μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί! Πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη σύναξη μελών της ΠΑΣΠ γιατί δεν νομίζω πως κανείς άλλος θυμάται ποτέ να είδε τόσους ΠΑΣΠήτες μαζεμένους… πάντως το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν, και το αποδεικνύουν άλλωστε! Είναι αυτοί που θα γεμίσουν ότι λίγο χώρο έχουν αφήσει οι ΔΑΠήτες στους τοίχους με τις δικές τους αφίσες.

Members

Θα μπορούσε κανείς να τους χαρακτηρίσει και ως αντιΔΑΠήτες. Γενικότερα, οποιοσδήποτε μισεί τόσο πολύ την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που στριφογυρίζει στο κρεβάτι ιδρωμένος κάθε επόμενη των εκλογών (that would be today) συχτηρίζοντας την για την επανεκλογή της κάνει για να μπει σε αυτήν την παράταξη. Κατά προτίμηση άτομα που έχουν μπόλικο ελεύθερο χρόνο για να καταστρώσουν σχέδια για το πώς θα ρίξουν την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από την πρώτη θέση. Με την εγγραφή στην παράταξη ο νέος ΠΑΣΠήτης θα πάρει δώρο ένα μαγικό ρολόι το οποίο έχει την ικανότητα να σε κάνει αόρατο.

Philosophy

Που ‘σαι ΠΑΣΠήηηηηηηηηηηητη?

Η λογική του «ξέρω τα προβλήματα, ξέρω πως δεν γίνεται κάτι για αυτό αλλά ποιος είμαι εγώ που θα αλλάξω τον κόσμο!» είναι η κύρια λογική της παράταξης. Ώρες και ώρες αναλωμένης σκέψεις για το πώς θα εκφράσουμε το πρόβλημα ούτως ώστε να κάνουμε χαλάστρα στην ΔΑΠ παρά να σκεφτούμε μια λύση και να την προτείνουμε. Αν δεν τους πειράζει να ζούνε χωρίς προσωπικότητα ποιος είμαι εγώ που θα τους κρίνω? Ας ζήσουνε για πάντα στην σκιά του αντιπάλου τους.

ΠΚΣ (με σήμα το γαϊδουράγκαθο)

Overview

Τα ξυπνητήρια του ΤΕΙ. Έχουν αναλάβει τις 2 πιο ιερές αποστολές: α) να ξυπνήσουν τους πάντες από τον λήθαργο του καπιταλιστικού συστήματος και β) να παίζουν Παπακωνσταντίνου κάθε μέρα όλη μέρα για να θυμίσουν στους πάντες πως πλησιάζουν οι εκλογές. Αυτά τα παιδιά είναι συνέχεια στην τσίτα, πράγμα που τους οδηγεί πολλές φορές από την μια να μπερδεύουν τον Che Guevara για κομμουνιστή και από την άλλη να βρίσκουν ότι να ναι εξηγήσεις για κάθε νόμο που αλλάζει.

Members

Για να γίνεις μέλος της ΠΚΣ πρέπει να περάσεις από ειδικές εξετάσεις. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να δοκιμάσεις να πιεις 50 καφέδες σε μια μέρα για να δοκιμαστούν τα νεύρα σου. Αν περάσεις την εύκολη αυτή δοκιμασία σε βάζουν σε ένα ειδικό μηχάνημα να φωνάζεις για 3 ώρες χωρίς να σταματάς. Αυτό εξυπηρετεί 2 σκοπούς: α) για να δούνε αν αντέχεις να φωνάζεις για ώρα μέχρι να ξυπνήσεις όσους περισσότερους κοιμισμένους καπιταλιστές μπορείς και β) να δουν αν ο θόρυβος τις καθημερινής πορείας (που είναι πια υπόθεση ρουτίνας) θα καλύπτει τις κραυγές σου. Η εγγραφή ολοκληρώνεται με λίγες τελετές βουντού, (πράγμα που όλοι ξέρουμε πως κάνουν οι κακοί σατανιστές κομμουνιστές) τις οποίες ακολουθεί ένα καλό κλασικό ρακόμελο στο καφέ ΑΜΑΝ.

Philosophy

Δεν πάααει άααααλλο…

Αυτά είναι τα άτομα που θα αλλάξουνε τον κόσμο μέσα από φωνές και διαδηλώσεις αλλά αν και όταν τα καταφέρουν δεν νομίζω πως θα τον θέλουν μιας και θα είναι όλος καμένος. Δεν είναι της λογικής κολλήστε αφίσες παντού (μιας και δεν έχει μείνει και καθόλου χώρος) αλλά έχουν βρει άλλη μαγκιά! Κολλάνε ανακοινώσεις! Καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα προσπαθώντας να τραβήξουν τα πιο ζεστά αίματα κοντά τους. Πολλές φορές έχουν δίκιο αλλά εκφράζουν τις απόψεις τους με τέτοιο τρόπο που θες δεν θες θα τους αγνοήσεις. Δυστυχώς για αυτούς τους δόθηκε η ευκαιρία να κάνουν την αλλαγή που ονειρευόντουσαν αλλά αυτοί προτίμησαν να ξεσηκώσουν τον κόσμο πιο πολύ από ότι έπρεπε. Αποτέλεσμα, από την μια να έχουμε τα ψέματα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να μας νυστάζουνε και από την άλλη τις υπερβολές της ΠΚΣ να μας τεντώνουνε τα νεύρα. Τελικά δεν άλλαξε τίποτα και οι μόνοι χαμένοι ήταν τα δέντρα που κοπήκανε για να βγουν τόσες αφίσες και φυλλάδια.

Δεν περιμένω να αλλάξουν τα πράγματα, έτσι θα παραμείνουν και είμαι σίγουρος για αυτό. Ο ελληνικός λαός πάντα ήθελε κάποιον να τον αφεντεύει με παπαρολογίες. Τουλάχιστον σε μια κοινωνία κλειστή όπως είναι αυτή του ΤΕΙ βλέπεις καλύτερα τα πράγματα και ξέρεις τι σε περιμένει έξω. ΑΝ επιλέξεις να δεις πάντα. Αυτό είναι επιλογή του καθενός.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ…

Χέστηκα, δεν δίνω δεκάρα και δεν πρόκειται να ασχοληθώ μαζί του σε αυτό το Blog. Αντιθέτως θεωρώ φλέγον το να συζητήσω σήμερα με τον εαυτό μου για την χαρά του κάθε οδηγού ανά τον κόσμο… το παρκάρισμα.

Σήμερα ξημέρωσε η μέρα που θα μιλούσα επιτέλους με έναν γνωστό για την πρακτική μου. Έτσι λοιπόν ξύπνησα όλο χαρά και ετοιμάστηκα ψυχολογικά για την μεγάλη στιγμή που θα συναντιόμουν με τον ευεργέτη μου. Η μέρα κυλούσε ήρεμα μέχρι που μιλήσαμε στο τηλέφωνο και μου είπε το σημείο συνάντησης… ήταν στο κέντρο της πόλης! Το τηλέφωνο μου έπεσε από τα χέρια, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σε ρυθμό που ήταν έτοιμη να σπάσει και το πρόσωπό μου παραμορφώθηκε από τον τρόμο. Ήξερα τι σήμαινε αυτό, το είχα ξαναζήσει στο παρελθόν και μετά βίας επέζησα από μια από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες της ζωής μου. Όχι μόνο θα έπρεπε να αντιμετωπίσω τον φόβο και τον τρόμο του γνωστού σε όλους μας εφιάλτη, της ΚΙΝΗΣΗΣ, αλλά θα έπρεπε να ξεγελάσω και τον δαίμονα του πάρκινγκ, και όλα αυτά με χρονικό όριο. Όλη η φάση θυμίζει λίγο τα παλιά arcade games, αυτά τα διαβολάκια που έρχονταν στον ύπνο σου και σου αδειάζανε τις τσέπες από τα πενηντάρικα και κατοστάρικα που μάζευες με κόπο για να τα επενδύσεις στην αγορά διάφορων λιχουδιών.

Η αλήθεια είναι πως δεν τα πάω καλά με τα όρια χρόνου, με αγχώνουν ιδιαίτερα πολύ. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να ξεκινήσω αρκετά λεπτά νωρίτερα για να έχω περισσότερο χρόνο στην διάθεσή μου. Έτσι λοιπόν εξοπλίστηκα με τα απαραίτητα (ρολόι, αυτοκίνητο, υπομονή και το πιστό μου μπαζούκα) και ξεκίνησα την αποστολή μου. Το πρώτο επίπεδο ήταν σχετικά εύκολο, έπρεπε να βγω ασφαλής από την ευκαρπία. Στο μυαλό μου ήρθε μια όχι και τόσο μακρινή ανάμνηση, εγώ με έναν φίλο μου να περνάμε μέσα από την Ευκαρπία για να πάμε εκδρομούλα στις Σέρρες. Ο φίλος μου αυτός είχε πάρει πρόσφατα το δίπλωμα και ένα από αυτά που του είχαν διδάξει ήταν το ότι δεν πρέπει να φοβάται πως όλοι οι οδηγοί θέλουν να πέσουν επάνω του. Σαν καλός του φίλος λοιπόν σκέφτηκα πως θα έπρεπε να του αποδείξω πως δεν είναι πάντα έτσι για αυτό τον έβαλα να οδηγήσει μέσα στους δρόμους της Ευκαρπίας. Το αποτέλεσμα ήταν ο φίλος μου αυτός να μην δέχεται πλέον να μου μιλήσει καθώς και 75 κατεστραμμένα αυτοκίνητα. Τουλάχιστον έμαθε το μάθημά του… το μόνο που μένει είναι να φέρω και τους καθηγητές του μια βόλτα από εδώ!

Φυσικά εγώ που έχω συνηθίσει τους δρόμους αυτούς πέρασα χωρίς δυσκολία (με λίγη βοήθεια από το μπαζούκα μου) και βγήκα σχετικά εύκολα από τις ομίχλες. Σαν μπόνους για το κατόρθωμά μου οδήγησα σε έναν σχετικά άδειο περιφερειακό μέχρι να φτάσω στην κατάλληλη έξοδο για το κέντρο. Εκεί τα πράγματα δυσκολέψανε. Το τέρας «κίνηση» παραμόνευε με ανοιχτό το στόμα να με κατασπαράξει μαζί με τους υπόλοιπους ανώνυμους και άνεφ σημασίας οδηγούς (πάντα υπάρχει ένας κομπάρσος για να πεθαίνει την κατάλληλη στιγμή όπως μας δίδαξε το μεγάλο και ιερό Hollywood). Εκεί παρατήρησα κάποιους οδηγούς οι οποίοι πρέπει να μην ήταν συνηθισμένοι κομπάρσοι γιατί χρησιμοποίησαν δόλιες μεθόδους για να ξεφύγουν από το τέρας… ανέβηκαν στα πεζοδρόμια! (Θέλω να διαβεβαιώσω τους αγαπητούς μου αναγνώστες πως το γεγονός είναι αληθινό και πραγματοποιήθηκε στην έξοδο του περιφερειακού που περνά μπροστά από το Καφτατζόγλιο στάδιο… να ναι καλά τα παιδιά που δεν παύουν να μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφαλείς τόσο στους δρόμους όσο και στα πεζοδρόμια) Μετά από 25 λεπτά σκληρής μάχης με το τέρας «κίνηση» κατάφερα να περάσω στο επόμενο επίπεδο έχοντας κερδίσει 500 πόντους και ένα φωτόσπαθο. Μετά από 5 λεπτά έφτασα στον προορισμό μου και ετοιμάστηκα να αντιμετωπίσω τον τελικό μου αντίπαλο. Χρόνος που μου απέμενε: 15 λεπτά.

Τα κόλπα του δαίμονα ήταν πολλά, αρχικά μου έδειχνε άδειες θέσεις τις οποίες προσπερνούσαν όλοι εκτός από τον ακριβώς μπροστινό μου, άλλες φορές μου έδειχνε θέσεις οι οποίες από μακριά έδειχναν άδειες αλλά από κοντά έβλεπες ότι είχαν σκουπιδοτενεκέδες ή γλάστρες ενώ το χειρότερο ήταν όταν από τον καθρέπτη έβλεπες κάποιον να ξεπαρκάρει ενώ εσύ είσαι ήδη μπροστά από 2-3 αυτοκίνητα. Τα λεπτά περνούσαν και εγώ αναλωνόμουνα σε κύκλους. Ο ιδρώτας με είχε μουσκέψει, ο σφυγμός μου θύμιζε metal συναυλία και ήμουν έτοιμος να παραδεχτώ την ήττα μου όταν μπροστά μου είδα να ανοίγουν οι ουρανοί και αγγελάκια να τραγουδάνε δείχνοντας μου μια άδεια θέση! Το σκηνικό ήταν κάπως αλλόκοτο, ακριβώς εκεί που τελείωναν 2 σκουπιδοτενεκέδες υπήρχε ένας άδειος χώρος και μπροστά ήταν ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο με απόσταση 1,5 μέτρο από το πεζοδρόμιο… (!) Για να καταφέρω να παρκάρω έπρεπε να κάνω τους ελιγμούς μου επάνω σε ένα πεζοδρόμιο μισού μέτρου πλάτους από το οποίο περνούσε συνεχώς κόσμος ο οποίος με κοιτούσε με ένα αγελαδίσιο βλέμμα που μου θύμιζε λίγο το πρώην αφεντικό μου όταν του ζητούσα να με πληρώσει όσα μου χρωστούσε. Όταν τελικά πάρκαρα και βγήκα από το αυτοκίνητο μου ήρθε η τελευταία δοκιμασία… ένας αγανακτισμένος τυπάς ο οποίος μου είπε πως περιπλανιόταν επί 40 λεπτά και περίμενε να αδειάσει η συγκεκριμένη θέση για να παρκάρει. Ήξερα τι έπρεπε να κάνω… είχε φροντίσει για αυτό η ίδια η μοίρα. Έβγαλα το φωτόσπαθό μου και του έδωσα ένα καθοριστικό χτύπημα το οποίο τον έκοψε στην μέση. Αυτή μου η κίνηση εξουδετέρωσε τον δαίμονα ο οποίος έφυγε χαρίζοντας μου 1500 πόντους και ένα γλειφιτζούρι με γεύση φράουλα το οποίο απόλαυσα βλέποντας τα credits να περνούν από μπροστά μου. Είχα φτάσει στον προορισμό μου ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Το ρολόι μου σταμάτησε ακριβώς ένα δευτερόλεπτο πριν την ώρα του ραντεβού, πράγμα παράξενο αλλά αποδεκτό αφού κολλούσε στην περίσταση, και μπήκα θριαμβευτής στο γραφείο που είχα το ραντεβού.

Η συνάντηση πήγε καλά και αν όλα πάνε όπως τα υπολογίζω θα ξεκινήσω πρακτική στις 2 Μαΐου. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν αρκετά εύκολος και πλέον είμαι έτοιμος να καθίσω και να απολαύσω το υπόλοιπο της μέρας μου, νικητής για ακόμα μια φορά στον αγώνα της ζωής. Καλή σας νύχτα και να οδηγείτε προσεχτικά.

P.S. : κανένας οδηγός δεν τραυματίστηκε κατά το γράψιμο του σημερινού blog. Είχαν χαθεί όλοι από πριν στον πόλεμο για το παρκάρισμα.