ΚΑΙ Α, ΚΑΙ ΟΥ, ΚΑΙ ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ

Η χθεσινή μέρα μπορεί να ήταν μια συνηθισμένη Τετάρτη για πολύ κόσμο αλλά για ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας του τόπου μας ήταν κάτι παραπάνω. Μιλώ φυσικά για τους φοιτητές, αυτούς τους νεαρούς ενήλικες, που για πρώτη φορά βρίσκουν τον τρόπο να ζήσουν την ζωή που ονειρευόντουσαν, απεξαρτημένοι από γονείς και θείους έτοιμοι να ζήσουν μέσα στην τρέλα, να γνωρίσουν άτομα με τα οποία θα μοιραστούν αξέχαστες στιγμές και πάνω απ’ όλα να βιώσουν την μεγαλύτερη απόλαυση που μπορεί να νοιώσει ένας φοιτητής… να γίνουν μέλη ενός κόμματος. (Ωχ, συγνώμη, παράταξης εννοούσα…)

Ναι κυρίες και κύριοι, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να μπεις σε ένα κομ…παράταξη από την πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου στο ΤΕΙ-ΑΕΙ και να περάσεις τα πρώτα σου χρόνια κολλώντας αφίσες και τα υπόλοιπα βρίζοντας την αντίπαλη παράταξη. Όσον αφορά τις επιλογές που έχουμε? Ο ένας καλύτερος από τον άλλον! Παρακάτω σας παραθέτω πληροφορίες σχετικά με τις κυρίαρχες Δυνάμεις του ΤΕΙ ΣΕΡΡΩΝ με τρόπο απλό και λυτό…

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (με σήμα την μπεκάτσα)

Overview

Ξεκινάμε με την μεγάλη, «αληθινή παράταξη που στηρίζει τον φοιτητή» με κωδικό όνομα «ΚΑΙ Α ΚΑΙ ΟΥ ΚΑΙ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ». Χρυσά παιδιά, όλα τους, ένα κι ένα. Πρώτοι στα πάρτυ, πρώτοι στις εκδρομές. Είναι αυτοί που θα σε πλησιάσουν πρώτοι να σε βοηθήσουν να γραφτείς στην γραμματεία και να σου φορτώσουν κάτι τόνους χαρτιά για να σε βοηθήσουν να ξεκινήσεις μαζί τους. Θα τους δεις πάντα με το χαμόγελο στα χείλη να κάθονται στο τραπεζάκι τους και να μοιράζουν τα προγράμματα σπουδών ή να περιμένουν να χαιρετήσουν οποιονδήποτε μπει (ο οποίος δεν ανήκει σε αντίπαλη παράταξη) για να τον κάνουν να νοιώσει σαν το σπίτι του. Η παρουσία τους στο ΤΕΙ είναι δυναμική μιας και δεν υπάρχει τοίχος που να μην είναι γεμάτος με τις αφίσες τους. Δεν υπάρχει πέτρα που να την σηκώσεις και να μην δεις από κάτω έναν από δαύτους. Ότι και να σας λένε για ένα να είστε σίγουροι… κάθε σπίτι κρύβει κι από έναν.

Members

Χτυπάνε κυρίως τις νέες γενιές τις οποίες δεν αφήνουν από κοντά τους ούτε για κατούρημα. Θα τους δεις καλοντυμένους, περιτριγυρισμένους από διαφόρων ειδών γκόμενοβιτρίνες να τριγυρνούν στο ΤΕΙ όλη μέρα αλλά ποτέ να μην μπαίνουν σε μια αίθουσα για μάθημα. Χαρακτηρίζονται από μια εκπληκτική φρασεολογία η οποία κατά κάποιο περίεργο τρόπο είναι ακριβώς η ίδια, όχι μόνο μεταξύ των μελών του ΤΕΙ ΣΕΡΡΩΝ αλλά και των ΤΕΙ όλης της Ελλάδας.

Philosophy

Κοιμήσου άστρο της αυγής…

Και δεν μιλάμε για τον συνηθισμένο ύπνο μετά από μια κουραστική μέρα αλλά τον μαγικό, προβατοειδές, ύπνο κατά τον οποίο σε φτύνουν και νομίζεις ότι βρέχει. Η λογική είναι απλή, από την στιγμή που φαίνεσαι στον κόσμο λύσε ένα πρόβλημα και «άσε τους άλλους να πεθαίνουν». Και αφού το λύσεις, περηφανέψου τόσο για αυτό, ώσπου ο άλλος να ξεχάσει πως το πρόβλημα δεν είναι να καλύψεις την μυρωδιά από τα σκατά που έχει το ΤΕΙ αλλά το να καθαρίσεις αυτά τα σκατά πριν το σκεπάσουνε τελείως. Μέσα σ’ όλα θα μοιραστούν κάποιες σημειώσεις, θα βρεθούν κάποιες δουλειές και όλα θα γίνουν όχι γιατί τα μέλη περνάνε τόσες ώρες μαζί που πλέον έγιναν φίλοι αλλά γιατί ανήκουν στην παράταξη (κατάσταση γνωστή και ως «λογική της μίζας»).

ΠΑΣΠ (με σήμα την κλειστή μούντζα)

Overview

Θα περίμενε κανείς πως η νεολαία του ΠΑΣΟΚ θα ήταν ο μεγαλύτερος αντίπαλος της αγαπητής ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (η οποία σχετίζεται με την Νέα Δημοκρατία), αλλά εδώ είναι που ξεκινάει το μεγαλύτερο μυστήριο του αιώνα… μα πού είναι αυτά τα παιδιά? Φήμες λένε πως είδανε καμιά 30αριά από αυτούς να ξυλοκοπούν με δοκάρια και λοστούς 5-6 άτομα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μέσα στον χώρο του ΤΕΙ αλλά εμένα αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι η χαζομάρα του να μπούνε γιούργια μέσα χωρίς να τους δει κανένας από τα security που υπάρχουν στο ΤΕΙ αλλά το ότι μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί! Πρέπει να ήταν η μεγαλύτερη σύναξη μελών της ΠΑΣΠ γιατί δεν νομίζω πως κανείς άλλος θυμάται ποτέ να είδε τόσους ΠΑΣΠήτες μαζεμένους… πάντως το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν, και το αποδεικνύουν άλλωστε! Είναι αυτοί που θα γεμίσουν ότι λίγο χώρο έχουν αφήσει οι ΔΑΠήτες στους τοίχους με τις δικές τους αφίσες.

Members

Θα μπορούσε κανείς να τους χαρακτηρίσει και ως αντιΔΑΠήτες. Γενικότερα, οποιοσδήποτε μισεί τόσο πολύ την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που στριφογυρίζει στο κρεβάτι ιδρωμένος κάθε επόμενη των εκλογών (that would be today) συχτηρίζοντας την για την επανεκλογή της κάνει για να μπει σε αυτήν την παράταξη. Κατά προτίμηση άτομα που έχουν μπόλικο ελεύθερο χρόνο για να καταστρώσουν σχέδια για το πώς θα ρίξουν την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από την πρώτη θέση. Με την εγγραφή στην παράταξη ο νέος ΠΑΣΠήτης θα πάρει δώρο ένα μαγικό ρολόι το οποίο έχει την ικανότητα να σε κάνει αόρατο.

Philosophy

Που ‘σαι ΠΑΣΠήηηηηηηηηηηητη?

Η λογική του «ξέρω τα προβλήματα, ξέρω πως δεν γίνεται κάτι για αυτό αλλά ποιος είμαι εγώ που θα αλλάξω τον κόσμο!» είναι η κύρια λογική της παράταξης. Ώρες και ώρες αναλωμένης σκέψεις για το πώς θα εκφράσουμε το πρόβλημα ούτως ώστε να κάνουμε χαλάστρα στην ΔΑΠ παρά να σκεφτούμε μια λύση και να την προτείνουμε. Αν δεν τους πειράζει να ζούνε χωρίς προσωπικότητα ποιος είμαι εγώ που θα τους κρίνω? Ας ζήσουνε για πάντα στην σκιά του αντιπάλου τους.

ΠΚΣ (με σήμα το γαϊδουράγκαθο)

Overview

Τα ξυπνητήρια του ΤΕΙ. Έχουν αναλάβει τις 2 πιο ιερές αποστολές: α) να ξυπνήσουν τους πάντες από τον λήθαργο του καπιταλιστικού συστήματος και β) να παίζουν Παπακωνσταντίνου κάθε μέρα όλη μέρα για να θυμίσουν στους πάντες πως πλησιάζουν οι εκλογές. Αυτά τα παιδιά είναι συνέχεια στην τσίτα, πράγμα που τους οδηγεί πολλές φορές από την μια να μπερδεύουν τον Che Guevara για κομμουνιστή και από την άλλη να βρίσκουν ότι να ναι εξηγήσεις για κάθε νόμο που αλλάζει.

Members

Για να γίνεις μέλος της ΠΚΣ πρέπει να περάσεις από ειδικές εξετάσεις. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να δοκιμάσεις να πιεις 50 καφέδες σε μια μέρα για να δοκιμαστούν τα νεύρα σου. Αν περάσεις την εύκολη αυτή δοκιμασία σε βάζουν σε ένα ειδικό μηχάνημα να φωνάζεις για 3 ώρες χωρίς να σταματάς. Αυτό εξυπηρετεί 2 σκοπούς: α) για να δούνε αν αντέχεις να φωνάζεις για ώρα μέχρι να ξυπνήσεις όσους περισσότερους κοιμισμένους καπιταλιστές μπορείς και β) να δουν αν ο θόρυβος τις καθημερινής πορείας (που είναι πια υπόθεση ρουτίνας) θα καλύπτει τις κραυγές σου. Η εγγραφή ολοκληρώνεται με λίγες τελετές βουντού, (πράγμα που όλοι ξέρουμε πως κάνουν οι κακοί σατανιστές κομμουνιστές) τις οποίες ακολουθεί ένα καλό κλασικό ρακόμελο στο καφέ ΑΜΑΝ.

Philosophy

Δεν πάααει άααααλλο…

Αυτά είναι τα άτομα που θα αλλάξουνε τον κόσμο μέσα από φωνές και διαδηλώσεις αλλά αν και όταν τα καταφέρουν δεν νομίζω πως θα τον θέλουν μιας και θα είναι όλος καμένος. Δεν είναι της λογικής κολλήστε αφίσες παντού (μιας και δεν έχει μείνει και καθόλου χώρος) αλλά έχουν βρει άλλη μαγκιά! Κολλάνε ανακοινώσεις! Καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα προσπαθώντας να τραβήξουν τα πιο ζεστά αίματα κοντά τους. Πολλές φορές έχουν δίκιο αλλά εκφράζουν τις απόψεις τους με τέτοιο τρόπο που θες δεν θες θα τους αγνοήσεις. Δυστυχώς για αυτούς τους δόθηκε η ευκαιρία να κάνουν την αλλαγή που ονειρευόντουσαν αλλά αυτοί προτίμησαν να ξεσηκώσουν τον κόσμο πιο πολύ από ότι έπρεπε. Αποτέλεσμα, από την μια να έχουμε τα ψέματα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να μας νυστάζουνε και από την άλλη τις υπερβολές της ΠΚΣ να μας τεντώνουνε τα νεύρα. Τελικά δεν άλλαξε τίποτα και οι μόνοι χαμένοι ήταν τα δέντρα που κοπήκανε για να βγουν τόσες αφίσες και φυλλάδια.

Δεν περιμένω να αλλάξουν τα πράγματα, έτσι θα παραμείνουν και είμαι σίγουρος για αυτό. Ο ελληνικός λαός πάντα ήθελε κάποιον να τον αφεντεύει με παπαρολογίες. Τουλάχιστον σε μια κοινωνία κλειστή όπως είναι αυτή του ΤΕΙ βλέπεις καλύτερα τα πράγματα και ξέρεις τι σε περιμένει έξω. ΑΝ επιλέξεις να δεις πάντα. Αυτό είναι επιλογή του καθενός.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ…

Χέστηκα, δεν δίνω δεκάρα και δεν πρόκειται να ασχοληθώ μαζί του σε αυτό το Blog. Αντιθέτως θεωρώ φλέγον το να συζητήσω σήμερα με τον εαυτό μου για την χαρά του κάθε οδηγού ανά τον κόσμο… το παρκάρισμα.

Σήμερα ξημέρωσε η μέρα που θα μιλούσα επιτέλους με έναν γνωστό για την πρακτική μου. Έτσι λοιπόν ξύπνησα όλο χαρά και ετοιμάστηκα ψυχολογικά για την μεγάλη στιγμή που θα συναντιόμουν με τον ευεργέτη μου. Η μέρα κυλούσε ήρεμα μέχρι που μιλήσαμε στο τηλέφωνο και μου είπε το σημείο συνάντησης… ήταν στο κέντρο της πόλης! Το τηλέφωνο μου έπεσε από τα χέρια, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σε ρυθμό που ήταν έτοιμη να σπάσει και το πρόσωπό μου παραμορφώθηκε από τον τρόμο. Ήξερα τι σήμαινε αυτό, το είχα ξαναζήσει στο παρελθόν και μετά βίας επέζησα από μια από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες της ζωής μου. Όχι μόνο θα έπρεπε να αντιμετωπίσω τον φόβο και τον τρόμο του γνωστού σε όλους μας εφιάλτη, της ΚΙΝΗΣΗΣ, αλλά θα έπρεπε να ξεγελάσω και τον δαίμονα του πάρκινγκ, και όλα αυτά με χρονικό όριο. Όλη η φάση θυμίζει λίγο τα παλιά arcade games, αυτά τα διαβολάκια που έρχονταν στον ύπνο σου και σου αδειάζανε τις τσέπες από τα πενηντάρικα και κατοστάρικα που μάζευες με κόπο για να τα επενδύσεις στην αγορά διάφορων λιχουδιών.

Η αλήθεια είναι πως δεν τα πάω καλά με τα όρια χρόνου, με αγχώνουν ιδιαίτερα πολύ. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να ξεκινήσω αρκετά λεπτά νωρίτερα για να έχω περισσότερο χρόνο στην διάθεσή μου. Έτσι λοιπόν εξοπλίστηκα με τα απαραίτητα (ρολόι, αυτοκίνητο, υπομονή και το πιστό μου μπαζούκα) και ξεκίνησα την αποστολή μου. Το πρώτο επίπεδο ήταν σχετικά εύκολο, έπρεπε να βγω ασφαλής από την ευκαρπία. Στο μυαλό μου ήρθε μια όχι και τόσο μακρινή ανάμνηση, εγώ με έναν φίλο μου να περνάμε μέσα από την Ευκαρπία για να πάμε εκδρομούλα στις Σέρρες. Ο φίλος μου αυτός είχε πάρει πρόσφατα το δίπλωμα και ένα από αυτά που του είχαν διδάξει ήταν το ότι δεν πρέπει να φοβάται πως όλοι οι οδηγοί θέλουν να πέσουν επάνω του. Σαν καλός του φίλος λοιπόν σκέφτηκα πως θα έπρεπε να του αποδείξω πως δεν είναι πάντα έτσι για αυτό τον έβαλα να οδηγήσει μέσα στους δρόμους της Ευκαρπίας. Το αποτέλεσμα ήταν ο φίλος μου αυτός να μην δέχεται πλέον να μου μιλήσει καθώς και 75 κατεστραμμένα αυτοκίνητα. Τουλάχιστον έμαθε το μάθημά του… το μόνο που μένει είναι να φέρω και τους καθηγητές του μια βόλτα από εδώ!

Φυσικά εγώ που έχω συνηθίσει τους δρόμους αυτούς πέρασα χωρίς δυσκολία (με λίγη βοήθεια από το μπαζούκα μου) και βγήκα σχετικά εύκολα από τις ομίχλες. Σαν μπόνους για το κατόρθωμά μου οδήγησα σε έναν σχετικά άδειο περιφερειακό μέχρι να φτάσω στην κατάλληλη έξοδο για το κέντρο. Εκεί τα πράγματα δυσκολέψανε. Το τέρας «κίνηση» παραμόνευε με ανοιχτό το στόμα να με κατασπαράξει μαζί με τους υπόλοιπους ανώνυμους και άνεφ σημασίας οδηγούς (πάντα υπάρχει ένας κομπάρσος για να πεθαίνει την κατάλληλη στιγμή όπως μας δίδαξε το μεγάλο και ιερό Hollywood). Εκεί παρατήρησα κάποιους οδηγούς οι οποίοι πρέπει να μην ήταν συνηθισμένοι κομπάρσοι γιατί χρησιμοποίησαν δόλιες μεθόδους για να ξεφύγουν από το τέρας… ανέβηκαν στα πεζοδρόμια! (Θέλω να διαβεβαιώσω τους αγαπητούς μου αναγνώστες πως το γεγονός είναι αληθινό και πραγματοποιήθηκε στην έξοδο του περιφερειακού που περνά μπροστά από το Καφτατζόγλιο στάδιο… να ναι καλά τα παιδιά που δεν παύουν να μας κάνουν να αισθανόμαστε ασφαλείς τόσο στους δρόμους όσο και στα πεζοδρόμια) Μετά από 25 λεπτά σκληρής μάχης με το τέρας «κίνηση» κατάφερα να περάσω στο επόμενο επίπεδο έχοντας κερδίσει 500 πόντους και ένα φωτόσπαθο. Μετά από 5 λεπτά έφτασα στον προορισμό μου και ετοιμάστηκα να αντιμετωπίσω τον τελικό μου αντίπαλο. Χρόνος που μου απέμενε: 15 λεπτά.

Τα κόλπα του δαίμονα ήταν πολλά, αρχικά μου έδειχνε άδειες θέσεις τις οποίες προσπερνούσαν όλοι εκτός από τον ακριβώς μπροστινό μου, άλλες φορές μου έδειχνε θέσεις οι οποίες από μακριά έδειχναν άδειες αλλά από κοντά έβλεπες ότι είχαν σκουπιδοτενεκέδες ή γλάστρες ενώ το χειρότερο ήταν όταν από τον καθρέπτη έβλεπες κάποιον να ξεπαρκάρει ενώ εσύ είσαι ήδη μπροστά από 2-3 αυτοκίνητα. Τα λεπτά περνούσαν και εγώ αναλωνόμουνα σε κύκλους. Ο ιδρώτας με είχε μουσκέψει, ο σφυγμός μου θύμιζε metal συναυλία και ήμουν έτοιμος να παραδεχτώ την ήττα μου όταν μπροστά μου είδα να ανοίγουν οι ουρανοί και αγγελάκια να τραγουδάνε δείχνοντας μου μια άδεια θέση! Το σκηνικό ήταν κάπως αλλόκοτο, ακριβώς εκεί που τελείωναν 2 σκουπιδοτενεκέδες υπήρχε ένας άδειος χώρος και μπροστά ήταν ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο με απόσταση 1,5 μέτρο από το πεζοδρόμιο… (!) Για να καταφέρω να παρκάρω έπρεπε να κάνω τους ελιγμούς μου επάνω σε ένα πεζοδρόμιο μισού μέτρου πλάτους από το οποίο περνούσε συνεχώς κόσμος ο οποίος με κοιτούσε με ένα αγελαδίσιο βλέμμα που μου θύμιζε λίγο το πρώην αφεντικό μου όταν του ζητούσα να με πληρώσει όσα μου χρωστούσε. Όταν τελικά πάρκαρα και βγήκα από το αυτοκίνητο μου ήρθε η τελευταία δοκιμασία… ένας αγανακτισμένος τυπάς ο οποίος μου είπε πως περιπλανιόταν επί 40 λεπτά και περίμενε να αδειάσει η συγκεκριμένη θέση για να παρκάρει. Ήξερα τι έπρεπε να κάνω… είχε φροντίσει για αυτό η ίδια η μοίρα. Έβγαλα το φωτόσπαθό μου και του έδωσα ένα καθοριστικό χτύπημα το οποίο τον έκοψε στην μέση. Αυτή μου η κίνηση εξουδετέρωσε τον δαίμονα ο οποίος έφυγε χαρίζοντας μου 1500 πόντους και ένα γλειφιτζούρι με γεύση φράουλα το οποίο απόλαυσα βλέποντας τα credits να περνούν από μπροστά μου. Είχα φτάσει στον προορισμό μου ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Το ρολόι μου σταμάτησε ακριβώς ένα δευτερόλεπτο πριν την ώρα του ραντεβού, πράγμα παράξενο αλλά αποδεκτό αφού κολλούσε στην περίσταση, και μπήκα θριαμβευτής στο γραφείο που είχα το ραντεβού.

Η συνάντηση πήγε καλά και αν όλα πάνε όπως τα υπολογίζω θα ξεκινήσω πρακτική στις 2 Μαΐου. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν αρκετά εύκολος και πλέον είμαι έτοιμος να καθίσω και να απολαύσω το υπόλοιπο της μέρας μου, νικητής για ακόμα μια φορά στον αγώνα της ζωής. Καλή σας νύχτα και να οδηγείτε προσεχτικά.

P.S. : κανένας οδηγός δεν τραυματίστηκε κατά το γράψιμο του σημερινού blog. Είχαν χαθεί όλοι από πριν στον πόλεμο για το παρκάρισμα.

ΕΙΙΙΙΙΙΙΜ' ΑΗΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑΑΑΑΑΑ

Πρόσφατα έμαθα πως τελικά η δουλειά που σκόπευα να πιάσω για να (εκ)τελέσω την πρακτική μου είναι ένα άπιαστο όνειρο. Το γεγονός φυσικά ΔΕΝ με ενόχλησε καθόλου, ΟΥΤΕ με οδήγησε σε μια κρίση μαλακίας (και θέλω να με πιστέψετε παρακαλώ… έχω και μάρτυρες!) αλλά αντιθέτως με έκανε να σκεφτώ το πόσο εύθραυστη είναι η φύση του ανθρώπου ο οποίος στενοχωριέται για μια χαμένη δουλειά. Αποφάσισα λοιπόν να ξαναβγώ στην αγορά εργασίας ούτως ώστε να βρω κάτι που να μου ταιριάζει. Φυσικά η αναζήτησή μου θα πραγματοποιηθεί έξω από τα σκοτεινά στενά της Νέας Ευκαρπίας η οποία το μόνο που έχει να προσφέρει σε κάποιον είναι μια καλή θέση στο μενού των, γνωστών πλέον, βλαχοτρεντοπεγκηζηνάκιδων ζόμπι.

Όλα ξεκίνησαν ένα πανέμορφο πρωινό, όπου ξύπνησα ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδούνε, τις γατούλες να νιαουρίζουνε, τα σκυλάκια να γαυγίζουνε, και το γειτονικό μου ζόμπι να ακούει τα νέα hit του Ψινάκη και να μαγειρεύει το χθεσινό κυνήγι (θα σε θυμάμαι για πάντα φίλε Βαγγέλη, έπεσες ηρωικά, αγωνιζόμενος να φορέσεις ωτοασπίδες, την ώρα που επιτέθηκε ο εχθρός…). Ευχαριστώντας τον Θεό, τον Αλλάχ, τους Βαλλάρ, τη θεά Κάλι και δεν συμμαζεύεται για το ότι επιβίωσα άλλη μια μέρα κάθισα να σκεφτώ την επόμενη επαγγελματική μου κίνηση. Η ώρα ήτανε περίπου 12 τα ξημερώματα όταν χτύπησε το τηλέφωνο και από την απέναντι γραμμή ακούστηκε η αγαπημένη φωνή όλων μας, η γυναίκα που μας ενημερώνει για τα νέα δάνεια που κυκλοφορούν ελεύθερα στην αγορά, έτοιμα να μπουν με χαμόγελο στην τσέπη μας! Φυσικά η χαρά μου που την άκουσα για τέταρτη φορά μέσα στην βδομάδα ήταν απερίγραπτη, μιας και η καλή αυτή κυρία συνηθίζει να παίρνει τηλέφωνο μόνο τρεις φορές, και όταν επιτέλους σταμάτησα να της λέω γλυκόλογα μου ήρθε η έμπνευση! Μήπως να δούλευα σε τράπεζα?

Η αλήθεια είναι πως στον τομέα της λογιστικής ( ναι, λογιστική σπουδάζω, για αυτό έχω χρόνο να ασχολούμαι και με το blog…) πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν να κάνουν την πρακτική τους σε τράπεζα μιας και ο μισθός είναι σίγουρος και η δουλειά λίγη. Εγώ αντιθέτως είχα ένα όνειρο… να δουλέψω κάπου όπου να έβγαζα λεφτά αλλά να μάθαινα και την τέχνη. Άλλωστε το έλεγαν και οι παλαιοί, «Μάθε τέχνη κι ασ’τηνε»!!! Λέγανε και κάτι άλλο μετά από αυτό αλλά δεν το θυμάμαι οπότε απλά μέχρι τώρα φροντίζω να ξοδεύω τα χρόνια μου παίρνοντας πτυχία τα οποία στην συνέχεια παρατάω για να πάρω καινούργια. Αν και δεν έχω καταλάβει ακόμα το νόημα αυτού που κάνω, εγώ με ένα μεγάλο ποσοστό του Ελληνικού λαού, νοιώθω πολύ μικρός για να αμφισβητήσω την σοφία των γεροντότερων… (την οποία σοφία δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τώρα αλλά δεν πρόκειται να μας ξεφύγει σας το υπόσχομαι)

Η ιδέα του να δουλέψω σε τράπεζα δεν μου πολυάρεσε από παλιότερα οπότε και την έδιωξα από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Το μόνο που έμεινε μέσα στο κεφάλι μου λοιπόν ήταν η απορία που με βασάνιζε από το πρωί, που θα έπιανα δουλειά… η επόμενη λύση ήταν το λογιστικό γραφείο, στο οποίο ως επί των πλείστων βρίσκονται κάποιοι πολύ ευγενικοί άνθρωποι οι οποίοι έχουν πάααααρα πολλές υποχρεώσεις και σου ζητάνε κλαίγοντας να πας εσύ για να τους πάρεις τον πρωινό τους καφέ και να τρέξεις στις εφορίες, πράγμα φυσικά διασκεδαστικότατο απλά το μόνο πρόβλημα είναι πως κάτι το τόσο διασκεδαστικό δεν αντέχεις να το κάνεις μόνος σου και πολλές φορές θα τύχει να παρακαλάς να ήταν το αφεντικούλι σου στην θέση σου εκείνη την στιγμή. Βέβαια θα πρέπει να καταλάβει κάποιος πως ενώ καλοπερνάς δεν μπορείς ταυτόχρονα και να πληρώνεσαι, πράγμα που πρέπει να έχεις υπόψη σου αν πας να πιάσεις δουλειά σαν πρακτικάριος σε ένα γραφείο.

Η ιδέα του λογιστικού γραφείου σίγουρα περιείχε περισσότερη καλοπέραση αλλά, έστω κι αν δεν ονομάζεσαι πρακτικάριος για να τρέχεις απλά σε εφορίες, έχει και κάτι να σου μάθει από την δουλειά. Απλά όχι αυτό το κάτι που χρειάζεσαι εσύ.

Καταλήγω λοιπόν να αναρωτιέμαι κι εγώ σαν Έλληνας για πρώτη φορά στα χρονικά το που θα πραγματοποιήσω την πρακτική μου, μιας και η έτοιμη στο μυαλό μου δουλειά ήταν μια παταγώδης αποτυχία και ανακαλύπτω πως τα πράγματα πλέον ζορίσανε! Οκ, τέλος το φοιτητιλίκι, αυτό το καταλάβαμε και μάλιστα μας κάθησε για καιρό στο στομάχι… αλλά είναι ανάγκη κύριε δικαστά χρόνε να μας καταδικάσετε στο να ξέρουμε ότι μεγαλώνουμε? Όχι λοιπόν, δεν το δέχομαι. Για αυτό κι εγώ θα φροντίσω η επόμενη τέχνη που θα μάθω για να αφήσω να είναι η χρονοταξιδιάρικια.

Όποιος θέλει να κλείσει θέση, ας το κάνει από τώρα. Όσες είναι όμορφες, μελαχρινές και με καλές αναλογίες να στείλουν και ολόσωμη φωτό μαζί με την αίτηση. Οι υπόλοιποι… Don’t bother

Που 'σαι Θανάση...

Είναι μόλις η τρίτη Πέμπτη σήμερα από τότε που άνοιξα το ιστολόγιό μου με σκοπό απλά να διακωμωδώ κάποιες καταστάσεις και να σπάω πλάκα με τα φιλαράκια μου. Πραγματικά δεν περίμενα να αθετήσω τον λόγο μου τόσο γρήγορα. Κι αυτό γιατί νιώθω την ανάγκη να σχολιάσω ένα γεγονός το οποίο μέχρι τώρα έχουν σχολιάσει πολλοί, από διάφορες σκοπιές. Εγώ θα επιλέξω να το φέρω λίγο πολύ στα μέτρα μου γιατί απλά με αφορά άμεσα.

Για να καταλάβει κανείς που αναφέρομαι θα παραθέσω μια παράγραφο από την ιστοσελίδα http://www.ert.gr/ :

Τραγωδία για τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς τρεις αξιωματικοί έχασαν τη ζωή τους όταν το στρατιωτικό ελικόπτερο τύπου "Χιούι" στο οποίο επέβαιναν, συνετρίβη, λίγο μετά τις 10:30 το πρωί της Τρίτης, στην περιοχή Αγίου Βασιλείου Λαγκαδά Θεσσαλονίκης κι αμέσως έπιασε φωτιά. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις η πτώση μάλλον οφείλεται σε μηχανική βλάβη. Οι δυνάμεις της πυροσβεστικής εντόπισαν απανθρακωμένα τα τρία μέλη του πληρώματος στα συντρίμμια του ελικοπτέρου ενώ οι σοροί τους μεταφέρονται αυτή την ώρα στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Το ελικόπτερο, που συμμετείχε σε εκπαιδευτική άσκηση του Στρατού Ξηράς, είχε απογειωθεί από βάση στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας και εκτελούσε πτήση προς Ρεντίνα. Από τις πρώτες έρευνες είναι εμφανές ότι ο χειριστής του έκανε μεγάλη προσπάθεια να το προσγειώσει μακριά από κατοικημένη περιοχή.

Αν εκείνο το πρωι έβλεπα τηλεόραση και μου πετούσαν το έκτακτο δελτίο πιθανότατα θα άλλαζα κανάλι. Ακόμα και να το έβλεπα δεν θα ένιωθα και τίποτα πέρα από αγανάκτηση για την κατάσταση που επικρατεί στο Στρατιωτικό Σώμα, αυτή την κατάσταση για την οποία όλοι ξέρουμε αλλά κανείς μας δεν κάνει κάτι. Ακόμα και να άκουγα να λένε τα ονόματα πιθανών να μην καταλάβενα τίποτα. Δεν θα μάθω ποτέ όμως την αντίδραση που θα είχα αν τα έβλεπα όλα αυτά στις ειδήσεις γιατί δεν πρόλαβα να ανοίξω την τηλεόραση. Γυρνούσα από Σέρρες όταν ένας φίλος από τα παλιά με πείρε τηλέφωνο και μου είπε για το περιστατικό, και ακόμα χειρότερα, πως ένας από αυτούς τους τρεις νέους ήταν ένα παιδί με το οποίο πέρασα όλα μου τα σχολικά χρόνια.

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το πώς αισθάνθηκα εκείνη την στιγμή ούτε για τις ώρες που ακολούθησαν μέχρι την κηδεία. Όλοι μας έχουμε χάσει κάποια στιγμή κάποιον δικό μας και ξέρουμε πως είναι, είτε είναι γέρος είτε νέος. Αυτό που θέλω όμως να βγάλω προς τα έξω είναι η οργή που νιώθω για τα μπάσταρδα ρεμάλια που κυβερνάν τις τσέπες μας. Για τα γουρούνια που παχαίνουν τρώγοντας τα λεφτά με τα οποία θα έπρεπε να αγοραστεί ένας καλύτερος εξοπλισμός και να δοθεί στα παιδιά που ταΐζουν την μαμά πατρίδα. Αλλά όχι. Έτσι πρέπει να μένουμε. Οι φαντάροι στα σύνορα να ακούνε καμπανάκια και να τρέχουνε να κρυφτούνε, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα να τρώνε σαβούρες και να έχουν ελαττωματικό εξοπλισμό και μοντέλα ελικοπτέρων που πήραν μέρος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Όλα αυτά γιατί όταν ήμασταν μικρά διαβάζαμε και προσπαθούσαμε για ένα σίγουρο μέλλον στα σώματα ασφαλείας. Λες και δεν μας φτάνει που μας σέρνουν πάνω στην ακμή της νιώτης μας, ακριβώς την ώρα που σχεδιάζεις το μέλλον σου μετά την σχολή, να περάσουμε πόσους μήνες κλεισμένους σε 4 τοίχους με τον έναν να πίνει όλη μέρα μπάφους και τον άλλο να κλαίγεται γιατί τον παράτησε η γκόμενα και το έσκασε μαζί με την ξαδέλφη του.

Δεν αναρωτιέμαι, ούτε θέλω να φωνάξω «ΓΙΑΤΙ?» στον αέρα και να περιμένω απάντηση. Ξέρω τον λόγο. Γιατί τα λεφτά είναι για τους λίγους και δεν τους νοιάζει ποιος θυσιάζεται στον βωμό του χρήματός τους. Έδειξαν πόσο νοιάζονται, και ο Γιωργάκης που καταδικάζει αεροπλάνα τα οποία οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν χωρίς ενδοιασμό (και να έλεγα πως ήταν το πρώτο τέτοιου τύπου που έπεσε να πάει στον διάολο… αλλά δεν ήταν! Είχαν πέσει και σ αυτούς βλέπεις…), και ο Ψωμιάδης ο οποίος έσκασε μύτη στην κηδεία και εξαφανίστηκε με το που ήρθαν οι κάμερες, και όλοι όσοι έστειλαν τα «θερμά τους συλλυπητήρια για τους 3 λαμπρούς νέους» και μετά γύρισαν στο να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, να τρώγονται μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει την μεγαλύτερη μίζα.

Ρε συ Θανάση, μακάρι να είσαι κάπου καλύτερα τώρα, όπως και να λέγεται αυτό το κάπου. Το αξίζεις ρε μεγάλε. Έκανες μια λάθος επιλογή στο λύκειο, αυτό ήταν το μόνο σου λάθος. Μακάρι κάποτε όλοι μας να βάλουμε μυαλό ρε φίλε. Αντίο.

Λίγα λογάκια για την ΔΕΗ

Σήμερα έλεγα να γράψω την άποψή μου για τις επικές διακοπές της ΔΕΗ, για την στάση των συνδικαλιστών και της κυβέρνησης καθώς και για την συμπεριφορά των καναλιών πάνω στο θέμα... όλα όσα έγραψα είχαν τρομερό ενδιαφέρον και βάθος και νομίζω πως θα ήμουν ο πρώτος του οποίου τις απόψεις θα ενστερνίζονταν όλοι αλλά... λίγο πριν πατήσω το κουμπί για να αναρτηθεί το άρθρο μου έπεσε το ρεύμα! Θα αρκεστώ λοιπόν στο να πω ένα μικρό "ΆΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ" στην ΔΕΗ και να τους ευχηθώ να τους καεί το βίντεο.

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Υστερόγραφο : Όταν η ΔΕΗ αποφασίσει να διορθώσει τα χιλιάδες προβλήματα που έχει πρέπει να δείτε την ταινία "ανακύκλωση"... ΕΙΝΑΙ ΕΠΟΣ!!!

Ένα πρώτο "Γεια"!

Ναι κυρίες και κύριοι, είναι αλήθεια! Έγινα κι εγώ πλέον ένας επίδοξος blogger… ή μάλλον ξεκίνησα την διαδικασία μετάβασης από την κατάσταση του παθητικού χρήστη του ίντερνετ σε αυτήν του Mega Ultra Spammer ο οποίος σκοπεύει να αλλάξει τον κόσμο! Φυσικά και δεν θέλω να θίξω τους μέχρι τώρα bloggers, άλλωστε αν παρεξηγηθούν μαζί μου τόσοι άνθρωποι δεν νομίζω πως θα μείνει κάποιος να διαβάσει αυτά που γράφω… Ξεκινάω λοιπόν με τον πιο κλασσικό τρόπο που κατά την γνώμη μου παραμένει και ο καλύτερος… το να συστηθώ στα εκατομμύρια αναγνωστών μου που αυτή την στιγμή με αγωνία περιμένουν να μάθουν με ποιον έχουν να κάνουν.

Πολύς κόσμος με φωνάζει «Ψηλέ», «Άτλα», «Gpap», «Professor» «ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ…» και «Γιώργο», αν και αυτό το τελευταίο το ακούω πολύ σπάνια… Μένω σε μια σκοτεινή και υποχθόνια περιοχή, που ακούει στο όνομα Νέα Ευκαρπία, στην οποία οι άνθρωποι εκλείπουν με τον καιρό (έχω βάσιμες υποψίες ότι είμαι ο τελευταίος αλλά δεν έχω επιβεβαιώσει τίποτα ακόμα) και μετατρέπονται σε άμυαλα ζόμπι τα οποία έχουν ένα και μόνο σκοπό, το να μετατρέψουν τον σωστό κόσμο σε βλαχοτρεντοπεγκηζηνάκιδες με έφεση στο να κερνάνε ποτά σε όποια δεσμευμένη βρούνε και να ακούνε τον Μαρκόπουλο να τους τραγουδάει για το νόημα της ζωής!!! Υπάρχει μια θεωρία πως όλα ξεκίνησαν με τον ερχομό των εργοστασίων στην περιοχή και πως ο καπνός είναι η αιτία της μεταστροφής, καθώς και της ομίχλης που σκεπάζει την περιοχή κάθε πρωί εμποδίζοντας τον απλό και αθώο κόσμο να ξεφύγει από την Νέα Ευκαρπία. Η αλήθεια είναι όμως πολύ πιο τρομαχτική… Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα παιχνίδι του υπολογιστή στο οποίο κάποια στιγμή πολεμούσες ζόμπι. Με έκπληξη παρατήρησα πως ένα από τα ζόμπι, που με τόση απέχθεια σκότωνα ( αναλογιζόμενος ταυτόχρονα το που πάει η κοινωνία με τα παιχνίδια που βγάζει) για περίπου 3-4 ώρες, έμοιαζε τρομερά πολύ στον ψιλικατζή της γειτονιάς μου!!! Κάνοντας ένα μικρό research έφτασα στο εξής συμπέρασμα: πριν από άγνωστο αριθμό ετών ένας σκοτεινός άντρας ήρθε στην μικρή κοινότητα της Νέας Ευκαρπίας και υποσχέθηκε στον τότε Πρόεδρο πως αν άφηνε να διενεργηθεί ένα πείραμα στη περιοχή τότε θα μεσολαβούσαν ανώτερες δυνάμεις ούτως ώστε να μετεξελιχθεί η κοινότητα σε δήμο. Ο τότε Πρόεδρος συμφώνησε με τον όρο να του πούνε το τέλος της Λάμψης (copyrighted by Ν. Φώσκολος) και ο σκοτεινός άντρας πήγε και έριξε ένα σκοτεινό υγρό μέσα στα φουγάρα των εγκαταστάσεων του ΤΙΤΑΝ έξω από την Νέα Ευκαρπία ενώ παράλληλα έκανε ένα ξόρκι στον Πρόεδρο ούτως ώστε να ονειρεύεται κάθε βράδυ το τέλος της Λάμψης (copyrighted by Ν. Φώσκολος) ενώ την επόμενη μέρα να μην θυμάται τίποτα. Μέσα σε λίγο καιρό ο κόσμος άρχισε να αλλάζει. Τα μηχανάκια στις γειτονιές αυξήθηκαν κατά 1000% σε σύγκριση με τις άλλες χρονιές και όλα έπασχαν από μια περίεργη αρρώστια η οποία προκαλούσε την πτώση της εξάτμισης. Κάποιος καλός άνθρωπος, ίσως ο καλύτερος που υπήρξε ποτέ, προέβλεψε πως αυτή η αρρώστια θα έπληττε κάποια στιγμή και τα αυτοκίνητα και ίσως να προχωρούσε ακόμα και μέσα στα ίδια μας τα σπίτια οπότε αποφάσισε να δράσει. Ρίχτηκε λοιπόν με ζήλο στο διάβασμα παλιών και απαγορευμένων συγγραμμάτων με σκοπό να ανακαλύψει τον τρόπο να σταματήσει αυτή την καταστροφή. Με τον καιρό όμως του μπήκε η ιδέα πως μπορεί να κερδίσει πολλά περισσότερα αν χρησιμοποιούσε τους μηχανόβιους αυτούς για τους δικούς του σκοπούς παρά αν τους σταματούσε τελείως και αυτή η ιδέα τον διέφθειρε. Έτσι χρησιμοποίησε τις γνώσεις του για να δέσει την επιθυμία των μηχανόβιων με την καφετέριά του και έγινε ένας από τους πιο σκοτεινούς αρχηγούς των μηχανόβιων. Ήταν όμως τόσο άπληστος που δεν μπορούσε να περιμένει την αρρώστια να εξαπλωθεί ούτως ώστε να γίνει ο κυρίαρχος της περιοχής αλλά ήθελε να επισπεύσει την διαδικασία οπότε χώθηκε ξανά στις μελέτες του για να εφεύρει μια φόρμουλα παρόμοια με αυτή που έπεσε στο ΤΙΤΑΝ και να την βάλει στα μηχανάκια. Κανείς δεν έμαθε πως τελικά τα κατάφερε και αν η φόρμουλα που χρησιμοποίησε ήταν η ίδια, το αποτέλεσμα όμως ήταν καταστροφικό. Τουλάχιστον για εμάς. Η συμπεριφορά των συμπαθέστατων μέχρι τότε συνανθρώπων άλλαξε και μίσος και ζήλια γεννήθηκε στις καρδιές τους. Ξαφνικά έκανε την εμφάνισή της μια ομάδα μεταλλαγμένων οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν «κακή παρέα» και μιλούσαν στα αγαθά παιδάκια του γυμνασιο-λυκείου για ναρκωτικά ενώ βοηθούσαν τις κοπέλες να καταλάβουν την αξία της οικονομίας στα ρούχα. Μια άλλη ομάδα με κωδικό όνομα «ένα πουλάκι» άρχισε να σπέρνει φήμες και να χαλάει τις σχέσεις ανάμεσα στα αγαπημένα νοικοκυριά. Τελικά με τον καιρό η Νέα Ευκαρπία έγινε όντως δήμος ενώ πυκνή ομίχλη άρχισε να απλώνεται γύρω της. Ο κόσμος άρχισε να έχει φρυχτούς πόνους στην πλάτη παρόμοιους με αυτούς ενός μαχαιρώματος την ίδια στιγμή που κανένας στην Νέα Ευκαρπία δεν έδειχνε να αντιπαθεί κανέναν, αντιθέτως μάλιστα όλοι επιβεβαίωναν τα θύματα της παράξενης αυτής πάθησης πως θα είναι πάντα δίπλα τους. Οι παθήσεις που εμφανίζονταν ήταν όλο και πιο παράξενες και με τον καιρό οι άνθρωποι μετατράπηκαν τελικά σε ζόμπι. Ο σκοπός όμως της ομίχλης δεν ήταν το να κρύβει όλα αυτά τα σκοτεινά πράγματα…ήταν για να κρύβει τους μελετητές που έρχονταν να πάρουν δείγματα προς μελέτη. Μέχρι σήμερα είναι άγνωστοι οι λόγοι του πειράματος και το ποιοι κρύβονται από πίσω αλλά είναι γνωστό πως όταν οι μελετητές τελειώνουν με τα δείγματά τους τα πουλάνε στις θυγατρικές τους εταιρίες όπως το Hollywood για να χρησιμοποιηθούν στην παραγωγή υλικού (το οποίο είναι προφανές ότι δεν εγκρίνω) ψυχαγωγίας για τον αθώο κόσμο, το οποίο λειτουργεί ταυτόχρονα και σαν μια προειδοποίηση για όποιον σκέφτεται να πλησιάσει αυτόν τον τόπο ( ή απλά να αρχίσει να ακούει σκυλάδικα)…

Αυτά τα ολίγα είχα να πω για τον τόπο στον οποίο μεγάλωσα, όσο για το πώς τα κατάφερα να ξεφύγω με τα λογικά μου σώα και αβλαβή από αυτόν τον εφιάλτη… αυτό είναι μια άλλη ιστορία.