Όλα ξεκίνησαν ένα πανέμορφο πρωινό, όπου ξύπνησα ακούγοντας τα πουλάκια να κελαηδούνε, τις γατούλες να νιαουρίζουνε, τα σκυλάκια να γαυγίζουνε, και το γειτονικό μου ζόμπι να ακούει τα νέα hit του Ψινάκη και να μαγειρεύει το χθεσινό κυνήγι (θα σε θυμάμαι για πάντα φίλε Βαγγέλη, έπεσες ηρωικά, αγωνιζόμενος να φορέσεις ωτοασπίδες, την ώρα που επιτέθηκε ο εχθρός…). Ευχαριστώντας τον Θεό, τον Αλλάχ, τους Βαλλάρ, τη θεά Κάλι και δεν συμμαζεύεται για το ότι επιβίωσα άλλη μια μέρα κάθισα να σκεφτώ την επόμενη επαγγελματική μου κίνηση. Η ώρα ήτανε περίπου 12 τα ξημερώματα όταν χτύπησε το τηλέφωνο και από την απέναντι γραμμή ακούστηκε η αγαπημένη φωνή όλων μας, η γυναίκα που μας ενημερώνει για τα νέα δάνεια που κυκλοφορούν ελεύθερα στην αγορά, έτοιμα να μπουν με χαμόγελο στην τσέπη μας! Φυσικά η χαρά μου που την άκουσα για τέταρτη φορά μέσα στην βδομάδα ήταν απερίγραπτη, μιας και η καλή αυτή κυρία συνηθίζει να παίρνει τηλέφωνο μόνο τρεις φορές, και όταν επιτέλους σταμάτησα να της λέω γλυκόλογα μου ήρθε η έμπνευση! Μήπως να δούλευα σε τράπεζα?
Η αλήθεια είναι πως στον τομέα της λογιστικής ( ναι, λογιστική σπουδάζω, για αυτό έχω χρόνο να ασχολούμαι και με το blog…) πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν να κάνουν την πρακτική τους σε τράπεζα μιας και ο μισθός είναι σίγουρος και η δουλειά λίγη. Εγώ αντιθέτως είχα ένα όνειρο… να δουλέψω κάπου όπου να έβγαζα λεφτά αλλά να μάθαινα και την τέχνη. Άλλωστε το έλεγαν και οι παλαιοί, «Μάθε τέχνη κι ασ’τηνε»!!! Λέγανε και κάτι άλλο μετά από αυτό αλλά δεν το θυμάμαι οπότε απλά μέχρι τώρα φροντίζω να ξοδεύω τα χρόνια μου παίρνοντας πτυχία τα οποία στην συνέχεια παρατάω για να πάρω καινούργια. Αν και δεν έχω καταλάβει ακόμα το νόημα αυτού που κάνω, εγώ με ένα μεγάλο ποσοστό του Ελληνικού λαού, νοιώθω πολύ μικρός για να αμφισβητήσω την σοφία των γεροντότερων… (την οποία σοφία δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τώρα αλλά δεν πρόκειται να μας ξεφύγει σας το υπόσχομαι)
Η ιδέα του να δουλέψω σε τράπεζα δεν μου πολυάρεσε από παλιότερα οπότε και την έδιωξα από τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Το μόνο που έμεινε μέσα στο κεφάλι μου λοιπόν ήταν η απορία που με βασάνιζε από το πρωί, που θα έπιανα δουλειά… η επόμενη λύση ήταν το λογιστικό γραφείο, στο οποίο ως επί των πλείστων βρίσκονται κάποιοι πολύ ευγενικοί άνθρωποι οι οποίοι έχουν πάααααρα πολλές υποχρεώσεις και σου ζητάνε κλαίγοντας να πας εσύ για να τους πάρεις τον πρωινό τους καφέ και να τρέξεις στις εφορίες, πράγμα φυσικά διασκεδαστικότατο απλά το μόνο πρόβλημα είναι πως κάτι το τόσο διασκεδαστικό δεν αντέχεις να το κάνεις μόνος σου και πολλές φορές θα τύχει να παρακαλάς να ήταν το αφεντικούλι σου στην θέση σου εκείνη την στιγμή. Βέβαια θα πρέπει να καταλάβει κάποιος πως ενώ καλοπερνάς δεν μπορείς ταυτόχρονα και να πληρώνεσαι, πράγμα που πρέπει να έχεις υπόψη σου αν πας να πιάσεις δουλειά σαν πρακτικάριος σε ένα γραφείο.
Η ιδέα του λογιστικού γραφείου σίγουρα περιείχε περισσότερη καλοπέραση αλλά, έστω κι αν δεν ονομάζεσαι πρακτικάριος για να τρέχεις απλά σε εφορίες, έχει και κάτι να σου μάθει από την δουλειά. Απλά όχι αυτό το κάτι που χρειάζεσαι εσύ.
Καταλήγω λοιπόν να αναρωτιέμαι κι εγώ σαν Έλληνας για πρώτη φορά στα χρονικά το που θα πραγματοποιήσω την πρακτική μου, μιας και η έτοιμη στο μυαλό μου δουλειά ήταν μια παταγώδης αποτυχία και ανακαλύπτω πως τα πράγματα πλέον ζορίσανε! Οκ, τέλος το φοιτητιλίκι, αυτό το καταλάβαμε και μάλιστα μας κάθησε για καιρό στο στομάχι… αλλά είναι ανάγκη κύριε δικαστά χρόνε να μας καταδικάσετε στο να ξέρουμε ότι μεγαλώνουμε? Όχι λοιπόν, δεν το δέχομαι. Για αυτό κι εγώ θα φροντίσω η επόμενη τέχνη που θα μάθω για να αφήσω να είναι η χρονοταξιδιάρικια.
Όποιος θέλει να κλείσει θέση, ας το κάνει από τώρα. Όσες είναι όμορφες, μελαχρινές και με καλές αναλογίες να στείλουν και ολόσωμη φωτό μαζί με την αίτηση. Οι υπόλοιποι… Don’t bother
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου