Είναι μόλις η τρίτη Πέμπτη σήμερα από τότε που άνοιξα το ιστολόγιό μου με σκοπό απλά να διακωμωδώ κάποιες καταστάσεις και να σπάω πλάκα με τα φιλαράκια μου. Πραγματικά δεν περίμενα να αθετήσω τον λόγο μου τόσο γρήγορα. Κι αυτό γιατί νιώθω την ανάγκη να σχολιάσω ένα γεγονός το οποίο μέχρι τώρα έχουν σχολιάσει πολλοί, από διάφορες σκοπιές. Εγώ θα επιλέξω να το φέρω λίγο πολύ στα μέτρα μου γιατί απλά με αφορά άμεσα.
Για να καταλάβει κανείς που αναφέρομαι θα παραθέσω μια παράγραφο από την ιστοσελίδα http://www.ert.gr/ :
Τραγωδία για τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς τρεις αξιωματικοί έχασαν τη ζωή τους όταν το στρατιωτικό ελικόπτερο τύπου "Χιούι" στο οποίο επέβαιναν, συνετρίβη, λίγο μετά τις 10:30 το πρωί της Τρίτης, στην περιοχή Αγίου Βασιλείου Λαγκαδά Θεσσαλονίκης κι αμέσως έπιασε φωτιά. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις η πτώση μάλλον οφείλεται σε μηχανική βλάβη. Οι δυνάμεις της πυροσβεστικής εντόπισαν απανθρακωμένα τα τρία μέλη του πληρώματος στα συντρίμμια του ελικοπτέρου ενώ οι σοροί τους μεταφέρονται αυτή την ώρα στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Το ελικόπτερο, που συμμετείχε σε εκπαιδευτική άσκηση του Στρατού Ξηράς, είχε απογειωθεί από βάση στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας και εκτελούσε πτήση προς Ρεντίνα. Από τις πρώτες έρευνες είναι εμφανές ότι ο χειριστής του έκανε μεγάλη προσπάθεια να το προσγειώσει μακριά από κατοικημένη περιοχή.
Αν εκείνο το πρωι έβλεπα τηλεόραση και μου πετούσαν το έκτακτο δελτίο πιθανότατα θα άλλαζα κανάλι. Ακόμα και να το έβλεπα δεν θα ένιωθα και τίποτα πέρα από αγανάκτηση για την κατάσταση που επικρατεί στο Στρατιωτικό Σώμα, αυτή την κατάσταση για την οποία όλοι ξέρουμε αλλά κανείς μας δεν κάνει κάτι. Ακόμα και να άκουγα να λένε τα ονόματα πιθανών να μην καταλάβενα τίποτα. Δεν θα μάθω ποτέ όμως την αντίδραση που θα είχα αν τα έβλεπα όλα αυτά στις ειδήσεις γιατί δεν πρόλαβα να ανοίξω την τηλεόραση. Γυρνούσα από Σέρρες όταν ένας φίλος από τα παλιά με πείρε τηλέφωνο και μου είπε για το περιστατικό, και ακόμα χειρότερα, πως ένας από αυτούς τους τρεις νέους ήταν ένα παιδί με το οποίο πέρασα όλα μου τα σχολικά χρόνια.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το πώς αισθάνθηκα εκείνη την στιγμή ούτε για τις ώρες που ακολούθησαν μέχρι την κηδεία. Όλοι μας έχουμε χάσει κάποια στιγμή κάποιον δικό μας και ξέρουμε πως είναι, είτε είναι γέρος είτε νέος. Αυτό που θέλω όμως να βγάλω προς τα έξω είναι η οργή που νιώθω για τα μπάσταρδα ρεμάλια που κυβερνάν τις τσέπες μας. Για τα γουρούνια που παχαίνουν τρώγοντας τα λεφτά με τα οποία θα έπρεπε να αγοραστεί ένας καλύτερος εξοπλισμός και να δοθεί στα παιδιά που ταΐζουν την μαμά πατρίδα. Αλλά όχι. Έτσι πρέπει να μένουμε. Οι φαντάροι στα σύνορα να ακούνε καμπανάκια και να τρέχουνε να κρυφτούνε, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα να τρώνε σαβούρες και να έχουν ελαττωματικό εξοπλισμό και μοντέλα ελικοπτέρων που πήραν μέρος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Όλα αυτά γιατί όταν ήμασταν μικρά διαβάζαμε και προσπαθούσαμε για ένα σίγουρο μέλλον στα σώματα ασφαλείας. Λες και δεν μας φτάνει που μας σέρνουν πάνω στην ακμή της νιώτης μας, ακριβώς την ώρα που σχεδιάζεις το μέλλον σου μετά την σχολή, να περάσουμε πόσους μήνες κλεισμένους σε 4 τοίχους με τον έναν να πίνει όλη μέρα μπάφους και τον άλλο να κλαίγεται γιατί τον παράτησε η γκόμενα και το έσκασε μαζί με την ξαδέλφη του.
Δεν αναρωτιέμαι, ούτε θέλω να φωνάξω «ΓΙΑΤΙ?» στον αέρα και να περιμένω απάντηση. Ξέρω τον λόγο. Γιατί τα λεφτά είναι για τους λίγους και δεν τους νοιάζει ποιος θυσιάζεται στον βωμό του χρήματός τους. Έδειξαν πόσο νοιάζονται, και ο Γιωργάκης που καταδικάζει αεροπλάνα τα οποία οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν χωρίς ενδοιασμό (και να έλεγα πως ήταν το πρώτο τέτοιου τύπου που έπεσε να πάει στον διάολο… αλλά δεν ήταν! Είχαν πέσει και σ αυτούς βλέπεις…), και ο Ψωμιάδης ο οποίος έσκασε μύτη στην κηδεία και εξαφανίστηκε με το που ήρθαν οι κάμερες, και όλοι όσοι έστειλαν τα «θερμά τους συλλυπητήρια για τους 3 λαμπρούς νέους» και μετά γύρισαν στο να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, να τρώγονται μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει την μεγαλύτερη μίζα.
Ρε συ Θανάση, μακάρι να είσαι κάπου καλύτερα τώρα, όπως και να λέγεται αυτό το κάπου. Το αξίζεις ρε μεγάλε. Έκανες μια λάθος επιλογή στο λύκειο, αυτό ήταν το μόνο σου λάθος. Μακάρι κάποτε όλοι μας να βάλουμε μυαλό ρε φίλε. Αντίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου